...و من خیابان های تنهائی ام را می گذراندم

صاف و مستقیم، اما تاریک

ترسانم

سیاه پوشانی که با ناخن هایشان

نوک پیکان اعصاب را نشان رفته اند

سفید پوشانی که می خوانندم

برای فرار از تنهایی خود

بی رنگانی بی تفاوت، که جنون می بینندم

از تمامی مخلوقات

که یا خالقی کم عقل دارند، یا ندارند

می خواهم تمام دنیا را بخوابم

بیدار که شدم، تو این نباشی، او آن نباشد

من نباشم،

خدا باشد...

دودش یعنی مرگ سلول های خاکستری

هیچگاه نفهمیدم

چه بود، چه شد، چرا؟

                                                                                             3 مهر 1388 (ترکیه)

دیروز گفتند کوچکی، امروز می گویند پیر شده ای

عوض شده ای

سرد شده ای

من هویت را جز به جز وجودم گشتم...

سخت تر از مرده دنیا آمدن نوزاد

پست تر از التماس کردن یک مرد

به چشمانم شک کردم

اگر من خاطره ها را سوزاندم

تو زندگی را دود کردی

اگر من ذهن را کشتم

تو روح را خوردی

اگر من گذشتم

تو فرار کردی

من همانم که هستم

من همانم که بودم...

                                                                                                   13 مرداد 1388 (ترکیه)

این روزها

از دیوارها می بارد، رگبار تنهایی

این روزها

داروی مسکن گلوله خوب جواب می دهد

سوال نکرده، جواب میدهد!!!

من از تقدیر بیزارم

از حرف، کلمه، رمان،... از شعر بیزارم

خط خطی دوست دارم و خالی

من رفته ام، تو رفتی

هرچند رفتن همان آمدن است، جایی دیگر، کسی دیگر

تعادل نیست

عروسی عروسک آزاده، آراسته، ایستاده

مردم غرق خوابند و من غرق در خاک

تاریکی بد است و روشنایی آزار دهنده

بودن زجر است و خاطره ویران کننده...

من رفته ام دیگر

همان طور که هیچ کس باز نگشت...

                                                                                                  6 تیر 1388   (ترکیه)

چه دیر آمده ای!

کجای جغرافیای مشوش ذهنم

یا تکه های زخم خورده ی دلم

جایت بدهم؟؟

تو نبودی، هیچ کس نبود!!...

من آن روز را که دستهای بی جانم، زیر فشار آهن پاره های

زورگویان خرد شد فراموشم نمی شود،

اشکهایش را یادم نمی رود

درونم چه زجر کشید...

تو نبودی، هیچ کس نبود

از پلکهایم خواب می بارد، بیست و چهار سال است

امشب تا قبرستان خاطراتم پیاده رفتم، چه فرق کرده بود

جای تیر چراغ برق هایش، درخت کاشته بودند

چه حوصله ای داشتند..

مادربزرگم آرام خوابیده بود، مثل همیشه

من سر قبر خدا گریه کردم،

گناهانش را بخشیدم...

کاش بدانی که در تنگنای چشمان خسته ام چه می گذرد

قلب کوچکت را می فهمم

                                              ...راهی برایم نیست

2 فروردین 1388 (ترکیه)