شب شراب

نیرزد

به بامداد خمار

...

اوایل کوچک بود.

یعنی من اینطور فکر می کردم.اما بعد بزرگ و بزرگتر شد. آن قدر که دیگر نمی شد آن را در غزلی یا قصه ای یا حتی دلی حبس کرد. حجم اش بزرگ تر از دل شد و من همیشه از چیزهایی که حجم شان بزرگتر از دل میشود٬ می ترسم.

 از چیزهایی که برای نگاه کردنشان - بس که بزرگند - باید فاصله بگیرم٬ میترسم. از وقتی که فهمیدم ابعاد بزرگی اش را نمی توانم با کلمات اندازه بگیرم یا در "دوستت دارم" خلاصه اش کنم٬ به شدت ترسیده ام. از حقارت خود لج ام گرفته است.فکر می کردم همیشه کوچیکتر از من باقی خواهند ماند. فکر می کردم این من هستم که او را آفریده ام و برای همیشه آفریده ی من باقی خواهد ماند.

 اما نماند. به سرعت بزرگ شد. از لای انگشتان من لغزید و گریخت. آنقدر که وسعتش  از مرزهای "دوست داشتن" فراتر رفت. آنقدر که دیگر از من فرمان نمی برد. آنقدر که حالا می خواهد مرا در خودش محو کند. اکنون من با همه ی توانی که برایم باقی مانده است می گویم "دوستت دارم" تا شاید اندکی از فشار غریبی که بر روح ام حس می کنم رها شوم. تا گوی داغ را٬ برای لحظه ای هم که شده٬ بیندازم روی زمین.