هیچ چیز، تقدیم به هیچ کس.
عادلانه است

یکی را فریاد زد

صورت وحشی ام را
حمله ی ناجوانمردانه باد می تراشد.

شاخه ها باز، آرام می رویند بر من
می خندم این بار، بر اشکی که خلوتی را جست. عمرش نبود

یادم از بلندای پنجره ی آسمان
می افتد به زمین.
کوچه را می بینم، خون می ریزد
نه
جاری بر من، می گذرد.

می رود ... و می رود ... و میرود...

خواهرم زمزمه میکرد: داستان عجیبی ست که فراموش شدگان،
فراموش کنندگان را هرگز فراموش نمی کنند.